We hebben afgelopen jaren de beoordelingen uitgevoerd
die we één keer in de twaalf jaar doen
en daarbij zijn best wel een aantal kunstwerken afgekeurd.
Best een groot aantal.
Het was altijd de neiging om dan direct dat aan te melden bij het
Hoogwaterbeschermingsprogramma om daar maatregelen voor te treffen.
Maar wij vroegen ons af, is dat wel nodig, zo’n groot aantal?
Kun je niet eerst nog andere maatregelen treffen
voordat je technisch gaat ingrijpen? En die zijn er wel degelijk.
We proberen de beheerders erop te wijzen welke andere zaken ze nog kunnen doen.
En dan moet je dus denken aan: hoe je mobiliseert,
hoe je bedient, en wanneer je dat doet, hoe vaak je test.
Wij willen eigenlijk dat de beheerder een stapje terug zet naar het grotere plaatje.
Wat is nou echt van belang?
Het gevolg is dat we nu al veel minder kunstwerken hoeven te versterken.
Van een aantal kunstwerken kunnen we dat nog niet zeggen en moeten we meer onderzoek doen.
Maar het heeft ons wel al tientallen in vermindering opgeleverd.
In de eerste ronde hebben we veel een soort receptenboek gevolgd,
als je daar van wilde afwijken, dan was dat wel lastig, want dat ondersteunen we niet.
Ik denk dat we dat veel meer moeten proberen te doen,
omdat we dan samen tot een realistische opgave komen
die je daadwerkelijk buiten moet doen.
Alles wat je van tevoren al kan oplossen met andere maatregelen,
dat scheelt ook een hele hoop hinder voor de omgeving.
Het helpt ook heel erg om de opgaven sneller te realiseren.
Ik denk dat de waterschappen bij het dijkadviesteam veel hulp kunnen krijgen.
Wij hebben ook het werkatelier ingericht in LBO-2,
waarbij je de beoordeling nog eens extra tegen het licht houdt,
of je alle laatste inzichten hebt meegenomen.
Als je daar minder vertrouwd mee bent, als waterschap, dan kunnen wij daarbij helpen.
Bij zo’n sluis was dit is de grootste uitdaging om de juiste gegevens boven water te halen,
omdat het een hele oude sluis is.
Het ingewikkeldste hier bij het beoordelen is
de standzekerheid bepalen van objecten die je niet kunt zien.
Onder het buitenhoofd ligt de fundering ongeveer op 7 meter onder waterniveau
en die ligt wel altijd ondergronds.
Maar we moeten wel iets kunnen zeggen over die fundering.
Is die nog sterk genoeg?
In het verleden heeft hier heel veel zout water tegenaan gestaan,
je hebt ook verschillende grondsoorten.
Dit is een delta. De grondopbouw is best wel verschillend, gelaagd.
Dat heeft allemaal invloed op de verwering van
houten palen of fundering die onder het buitenhoofd aanwezig is.
Wij hebben nog niet een waterschap gevonden die
gewoon goed weet hoe je dat allemaal moet beoordelen.
Daarvoor hebben we Deltares ook gevraagd.
Daar hadden we niet zomaar een antwoord op.
We hebben collega’s die zijn experts in het in de grond kijken.
Andere collega’s zijn juist weer in plaatsen zoals Amsterdam aan het kijken
naar de kritische infrastructuur daar, de bruggen en de kades.
Die doen daar kennis op over houten funderingselementen.
Die kunnen wij aan elkaar koppelen,
die kunnen wij gezamenlijk in gesprek brengen met waterschap Hollandse Delta.
We hebben een aantal numerieke simulaties uitgevoerd.
De techniek die bij deze sluis is toegepast vanaf het water is reflectieseismiek.
In feite worden er gecontroleerde ontploffinkjes tot stand gebracht.
Die golven die door het water in en door de constructie de grond in gaan
die weerkaatsen en uit die weerkaatsing, uit dat beeld,
daar zie je terug wat er onder de grond zit.
We gaan analyseren: wat komt er uit die metingen?
Hoe gaan we daar verder mee? Wat zijn kansrijke oplossingen?
Verschillende mensen met verschillende expertises hebben we bij elkaar gezet.
Als je ergens onderzoek doet met elkaar, dan wil je inderdaad graag dat
dat ook voor anderen bruikbaar wordt.
Kijken of andere beheerders hier ook behoefte aan hebben,
Dat is een kwestie van met elkaar praten.
Ja, als we de methode hebben ondervonden, dan gaan we dat,
via het programma Samenwerken aan Kunstwerken, gaan we dat delen.
prachtig.
Ik ben met mijn team bij bijna alle waterschappen langsgegaan,
daar hebben we kennis opgehaald over hoe ze beoordelen.
Ik heb van de waterschappen gehoord dat er best veel verschil zit in
hoe de waterschappen de beoordeling doen.
Of ze dat zelf doen, of ze dat laten doen en hoe ver ze gaan in hun beoordeling.
Sommige waterschappen denken al vrij snel van: ik keur het kunstwerk af.
En andere waterschappen gaan echt nog een stapje verder,
om meer gedetailleerd de beoordeling uit te voeren,
om zo toch tot een nauwkeuriger toetsresultaat te komen,
of iets verder proberen uit te zoeken, zodat
een kunstwerk toch veilig kan worden beoordeeld.
Sinds een tijdje is er een ingangstoets bij de HWBP-projecten.
Daarbij moet je eigenlijk meer voorkennis hebben
over hoe je kunstwerk en je kering ervoor staat.
Dus het is eigenlijk slim om verder te gaan in je beoordeling
als dat het vroeger gedaan werd.
Bij de beoordeling kijk je vaak naar één kunstwerk specifiek.
Maar eigenlijk is het belangrijk om naar het systeem te kijken.
Dus door bijvoorbeeld een kering extra te versterken,
hoef je in het achterland minder versterkingen toe te passen,
zoals hier bij de Hollandsche IJsselkering.
Of andersom, waarbij ze juist het achterland hebben versterkt.
Dus dat systeemgerichte, over de grenzen van waterschappen,
over de grenzen van landen. Dat is heel belangrijk.
We hebben in de gesprekken met de waterschappen gezien dat er
heel veel kennis is in Nederland. Deze hebben we op de wiki ontsloten.
Maar we zien ook dat het echt belangrijk is
dat beoordelaars met elkaar het gesprek gaan voeren
om de ervaringen te delen die iedereen heeft. Om van elkaar te leren.
Dus beoordelaars, zoek elkaar op!